[poem=font="Simplified Arabic,6,black,normal,normal" bkcolor="transparent" bkimage="" border="double,4,white" type=0 line=0 align=center use=ex num="0,black"]
أنا اللي الزجل عندي هوايِه = وزدته بمعرفه وحكمة ودرايِه
هادا فضل من عند ربّي = جعلني بالزجل ابسط قوايي
ولحتّى ما يكون الزجل سُبِّه = لكل من كان في براسه غوايِه
عملنا من زجل لبنان كعبه = يطوفو بها بامري وندايي
بارض القدس حيث هناك قلبي = بسطت المجد في ارضي وسمايي
وقلنا لافْراس السَبَق: عُبّي = ونفخت الريح من زفرة هوايي
واللي كان أمر الزجل لُعبه = بيدُّه، ما لِحِق نمله ورايي
وقُلت: الشعر واهل الزجل عَبّي = بْخرج مْمَزَّق وخرقة عمايِه
ما بيوقفوا ان كان الهوا غربي = ولا بيقدروا لْصيفي وشتايي
ما بيحملوا من هالإيد ضربه = ولا بيقدروا يْردّوا بْهوايِه
رح يشبعوا من أشكال ضربي = وبدّي كَسِّر عليهن عصايي
تا يعرفوا إنه الزجل وهبه = ولا بيكون تسلايِ وْغوايه
وبيبقى مَعِ قْوال الزجل رغبه = وحكمه ومعرفه وحنكه ودرايه
لولا هاد من ربّي، لَربّي = فيهم ناس وأعملّي جِنايه
* * * * * * *
وانا ابراهيم بِشوق ومحبّه = بقدّم بالزجل أجمل عبايه
للي خلعتا من ضلعي برهبه = وزرعت بموسما موسم جنايي
سمّيتك غلا نارك بقلبي = تشعل بالجسم عظمي ودمايي
وحبّك يا غلا زهرُه بدربي = ينشر طيب عا أرضي وْوَطايي
وانت يا غلا عشقي وِحُبّي = بنبض القلب سمّيتك غلايي
بدي يا غلا ضُمّك.. وِصُبّي = عسل ريقك على شْفافي بْعنايِه
وبدي يا غلا تضلّك بقربي = وسوايي ما حدا يشوفِك سوايي
وأشلع مِ الصدر ضلعو واخبي = اوجاع العشق لَمَّنّك أمرتي:
جِن وإسرح بسحري وصبايي[/poem]
إبراهيم شلبي.